Pljuvanje sa Laretom

Dobrodošli u kritčki nastrojeno komentarisanje opakih đželata koji stoje na vrhu vlasti naše, a i moje države, prvo započinjemo sa jdenom od najkontraverznijih ličnosti iz ovog epiloga: 

Kontroverze i afere koje prate političku karijeru Ane Brnabić

Ana Brnabić, dugogodišnja predsednica Vlade Srbije i aktuelna predsednica Narodne skupštine, jedna je od najvidljivijih figura vlasti u poslednjoj deceniji. Iako je u javnosti često predstavljana kao tehno-menadžersko lice vlasti i simbol modernizacije, njen mandat obeležen je nizom kontroverzi, optužbi i političkih afera koje su ostale bez sudskog epiloga, ali su snažno oblikovale javnu percepciju njenog rada.

Jedna od najčešće pominjanih tema jeste optužba za pogodovanje bliskim saradnicima. Istraživački i opozicioni mediji godinama ukazuju na slučaj u kojem su ljudi iz njenog najbližeg okruženja – uključujući tadašnjeg šefa kabineta i članove njegove porodice – ostvarivali visoke prihode kroz državne i diplomatske angažmane. Iako su vlasti ove navode odbacivale, tvrdeći da je reč o „legalnim i zasluženim imenovanjima“, javnost nikada nije dobila detaljno i nezavisno objašnjenje načina na koji su ti poslovi dodeljivani.

Posebnu pažnju izazvale su i kontroverze vezane za slobodu medija. Tokom njenih mandata Srbija je beležila pad na međunarodnim indeksima medijskih sloboda, dok su nezavisni novinari i udruženja optuživali vlast za politički pritisak, zloupotrebu regulatornih tela i javne napade na kritičke medije. Brnabić je više puta javno ulazila u sukobe sa novinarima i redakcijama, optužujući ih za „laži“, „politički aktivizam“ i rad protiv države, što su novinarska udruženja ocenila kao dodatno zastrašivanje medija.

Još jedna sporna tačka jeste njena uloga u radu Regulatornog tela za elektronske medije (REM). Civilni sektor i deo stručne javnosti optuživali su Brnabić da je, kao premijerka i kasnije kao predsednica Skupštine, branila netransparentne procedure izbora članova REM-a i relativizovala očigledne sukobe interesa. Uprkos upozorenjima domaćih i međunarodnih organizacija, sistemska reforma ovog tela nikada nije sprovedena.

U političkoj areni, Brnabić je često bila meta opozicije zbog načina vođenja parlamenta i vlade. Opozicioni poslanici optuživali su je da guši raspravu, zloupotrebljava poslovnik i deluje kao produžena ruka predsednika države, a ne kao samostalni politički akter. Takve optužbe naročito su bile izražene tokom izbornih kriza i masovnih protesta, kada je deo javnosti smatrao da institucije ne funkcionišu nezavisno.

Iako je ušla u istoriju kao prva otvoreno LGBT premijerka u Srbiji, Brnabić je bila izložena i kritikama iz same LGBT zajednice. Aktivisti su joj zamerali što tokom godina nije iskoristila političku moć da se zakonski unaprede prava istopolnih parova, ocenjujući da je njen identitet češće korišćen kao međunarodni imidž vlasti nego kao poluga za stvarne promene.

Na spoljnopolitičkom planu, njene izjave i potezi povremeno su izazivali regionalne tenzije, posebno u odnosima sa Kosovom, gde su određeni incidenti i zabrane ulaska tumačeni kao diplomatski promašaji i dodatno zaoštravanje odnosa.

Iako nijedna od ovih afera nije rezultirala pravosnažnom presudom, one zajedno čine obrazac koji kritičari opisuju kao nedostatak transparentnosti, koncentraciju moći i slabu institucionalnu kontrolu vlasti. Za pristalice vladajuće stranke, Brnabić ostaje lojalna, efikasna i racionalna političarka u teškim okolnostima, dok je za njene kritičare simbol sistema u kojem su politička odgovornost i javni interes potisnuti iza partijskih prioriteta.

U tom raskoraku između zvaničnog narativa i kritičke javnosti, politička ostavština Ane Brnabić i dalje ostaje duboko podeljena — i predmet stalnih polemika u srpskom društvu.

 Moj komentar: 

 Ono što povezuje gotovo sve afere i kontroverze koje prate Anu Brnabić nije njihova pravna razrešenost, već njihova politička normalizacija. U javnom prostoru Srbije postalo je uobičajeno da se ozbiljne optužbe – od mogućeg nepotizma, preko urušavanja medijskih sloboda, do obesmišljavanja nezavisnih institucija – relativizuju prostim izostankom sudskog epiloga. Kao da je odsustvo presude postalo zamena za odsustvo odgovornosti.

Brnabić je tokom godina pažljivo građena kao „tehnička“, „razumna“ i „umivena“ figura vlasti, ali se u praksi pokazala kao jedan od njenih najodanijih i najglasnijih političkih štitova. Umesto da koristi funkciju za jačanje institucija, ona ih je često branila onda kada su bile najviše kritikovane – od REM-a, preko izbornog procesa, do odnosa prema medijima. Time je, svesno ili ne, učestvovala u procesu u kojem institucije prestaju da budu korektiv vlasti, a postaju njen alat.

Posebno je indikativno to što su gotovo sve afere ostale u domenu novinarskih otkrića i političkih rasprava, bez ozbiljne reakcije tužilaštva ili drugih nadležnih organa. Takva tišina institucija ne govori samo o Ani Brnabić, već o sistemu u kojem je politička lojalnost vrednija od javnog interesa, a transparentnost se doživljava kao pretnja, a ne kao obaveza.

Na kraju, njen politički identitet – uključujući i činjenicu da je prva otvoreno LGBT premijerka – često je korišćen kao argument protiv kritike, iako nijedna javna funkcija ne sme biti izuzeta od propitivanja. Upravo suprotno: što je funkcija viša, odgovornost mora biti veća.

U tom smislu, pitanje koje ostaje nije da li Ana Brnabić ima afere u klasičnom, sudskom značenju te reči, već da li je kao jedna od ključnih figura vlasti doprinela stvaranju ambijenta u kojem afere više nikoga ne obavezuju. A to je možda i najteža optužba.

Ono što povezuje gotovo sve afere i kontroverze koje prate Anu Brnabić nije njihova pravna razrešenost, već njihova politička normalizacija. U javnom prostoru Srbije postalo je uobičajeno da se ozbiljne optužbe – od mogućeg nepotizma, preko urušavanja medijskih sloboda, do obesmišljavanja nezavisnih institucija – relativizuju prostim izostankom sudskog epiloga. Kao da je odsustvo presude postalo zamena za odsustvo odgovornosti.

Brnabić je tokom godina pažljivo građena kao „tehnička“, „razumna“ i „umivena“ figura vlasti, ali se u praksi pokazala kao jedan od njenih najodanijih i najglasnijih političkih štitova. Umesto da koristi funkciju za jačanje institucija, ona ih je često branila onda kada su bile najviše kritikovane – od REM-a, preko izbornog procesa, do odnosa prema medijima. Time je, svesno ili ne, učestvovala u procesu u kojem institucije prestaju da budu korektiv vlasti, a postaju njen alat.

Posebno je indikativno to što su gotovo sve afere ostale u domenu novinarskih otkrića i političkih rasprava, bez ozbiljne reakcije tužilaštva ili drugih nadležnih organa. Takva tišina institucija ne govori samo o Ani Brnabić, već o sistemu u kojem je politička lojalnost vrednija od javnog interesa, a transparentnost se doživljava kao pretnja, a ne kao obaveza.

Na kraju, njen politički identitet – uključujući i činjenicu da je prva otvoreno LGBT premijerka – često je korišćen kao argument protiv kritike, iako nijedna javna funkcija ne sme biti izuzeta od propitivanja. Upravo suprotno: što je funkcija viša, odgovornost mora biti veća.

U tom smislu, pitanje koje ostaje nije da li Ana Brnabić ima afere u klasičnom, sudskom značenju te reči, već da li je kao jedna od ključnih figura vlasti doprinela stvaranju ambijenta u kojem afere više nikoga ne obavezuju. A to je možda i najteža optužba.

Autor: Mateja Kolar

On English:

My comment:

What links almost all the affairs and controversies surrounding Ana Brnabić is not their legal resolution, but their political normalization. In Serbia’s public sphere, it has become common practice for serious allegations — ranging from possible nepotism and the erosion of media freedoms to the hollowing out of independent institutions — to be relativized simply by the absence of a court verdict. As if the lack of a ruling has become a substitute for the absence of accountability.

Over the years, Brnabić has been carefully constructed as a “technical,” “rational,” and “polished” face of the government, yet in practice she has proven to be one of its most loyal and vocal political shields. Instead of using her position to strengthen institutions, she has often defended them at the very moments when they were under the heaviest criticism — from the Regulatory Authority for Electronic Media (REM), to the electoral process, to relations with the media. In doing so, consciously or not, she has taken part in a process in which institutions cease to act as a check on power and instead become its instruments.

It is particularly telling that almost all of these affairs have remained confined to the realm of journalistic investigations and political debate, without any serious response from the prosecution or other competent authorities. Such institutional silence speaks not only about Ana Brnabić, but about a system in which political loyalty is valued more highly than the public interest, and transparency is perceived as a threat rather than an obligation.

Finally, her political identity — including the fact that she is the first openly LGBT prime minister — has often been used as an argument against criticism, even though no public office should be exempt from scrutiny. On the contrary, the higher the office, the greater the responsibility must be.

In that sense, the question that remains is not whether Ana Brnabić has affairs in the classical, judicial sense of the word, but whether, as one of the key figures in power, she has contributed to creating an environment in which affairs no longer oblige anyone to take responsibility. And that may be the most serious accusation of all. 

• Почетна страна
• Архива
• Фасцикле
• Линкови
• Администрација

• Kontraverzne činjenice o našoj vlasti
• Честитамо!

• Генерална [2]

• RSS 0.90
• RSS 1.0
• RSS 2.0
• Atom